Vergeven

Vergeven

Pas geleden was ik bij een therapeute en we bespraken de periode dat ik burn-out raakte. Ik vertelde over de periode die eraan vooraf ging dat ik mezelf steeds meer kwijtraakte. Ik kon totaal niet door één deur met mijn toenmalige leidinggevende. Hoe hij me bejegende maakte dat ik in mijn kindrol ging zitten. Als hij wat tegen me zei (dat was meestal kritiek) dan had ik steeds weer de neiging om te reageren met: ‘ja maar …’ en me dan te verdedigen. Ik merkte wat er gebeurde en herkende mezelf niet meer. Helaas was ik niet meer bij machte door alle stress om er iets aan te doen.
We praatten nog even door en ik gaf aan dat wat er toen gebeurde mij op dit pad heeft gebracht om anderen te begeleiden. Ik vertelde haar dat het meerdere keren door mijn hoofd is gegaan om hem ervoor te bedanken. Dat vond ze een goed idee en hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik dat van plan ben. Kun je nagaan dat ik in die verleden tijd bijna de neiging had om dingen naar zijn hoofd te gooien en nu ga ik hem een bedank bericht sturen. Hoe ik het ga aanpakken weet ik nog niet en natuurlijk heb ik geen idee hoe hij reageert, misschien reageert hij wel helemaal niet.

Dit bracht me ook op het thema ‘vergeven’. Dit onderwerp kwam aan de orde in de mindfulness training die ik geef. Vergeven doe je voor jezelf. Het betekent niet dat je alles onder het kleed schuift of dat het niet meer belangrijk of kwetsend is wat iemand heeft gedaan. Het betekent dat je je zelf bevrijdt van de negatieve gedachten die de gebeurtenis oproept. Je hoeft het ook niet uit te spreken naar de ander (meestal in de hoop een excuus te krijgen). Je kan er zelf een ritueel voor bedenken, je kunt het op een briefje schrijven en deze verbranden bijvoorbeeld maar er is zoveel mogelijk. Niet vergeven gebeurt soms vanuit een misplaatst gevoel van superioriteit. Alsof iemand zo enige macht over de ander heeft, omdat die van de twee keuzen – wel of – niet vergeven de keuze maakt om niet te vergeven. Zo houd je je zelf vast in de negativiteit die daarbij hoort.
Wat kan helpen is het gedrag van iemand waar je je zo gekwetst door voelt, los te zien van de persoon zelf. Iemands gedrag kun je afkeuren als jij er last van hebt. Maar accepteer zoveel mogelijk wel de persoon. Denk eens aan een kind dat iets doet wat niet mag. Dan keur je het gedrag af maar je accepteert het kind natuurlijk wel. vergeven

Stress
Terug naar mijn leidinggevende. In de tijd dat ik bedolven raakte onder de stress kon ik hem niet los zien van zijn gedrag. Maar we zijn nu jaren verder en ik zie ook dat hij met andere collega’s goed kon opschieten, blijkbaar is hij als persoon niet zo lelijk als in mijn gedachten van toen. En wat mij rust geeft, is dat ik nu begrijp wat er gebeurde. Hij triggerde met zijn dominante gedrag een oud stuk in mij, waardoor ik reageerde vanuit de ‘overlevingsstand’ vanuit mijn jeugd, passend bij de emotionele ontwikkeling van dat moment. Het heeft ook alles te maken bij mij met ‘je best doen’ zonder dat dat gezien of erkend wordt. Eenmaal volwassen kan ik die erkenning alleen nog mezelf geven, dit geldt voor elke volwassene. Die kun je niet halen bij anderen, in een opleiding of in therapie. Je kunt alleen hopen dat je dit inziet en begrijpt zodat je niet je leven lang blijft zoeken naar dat ene puzzelstukje.

Achteraf zie ik dus hoeveel die periode me heeft opgeleverd. Ik ben er sterker en wijzer door geworden en het belangrijkste: ik ben mijn hart gaan volgen. Dat hij dat triggerde verdient een bedankje. Wordt vervolgd…

Tini

 
Comments

No comments yet.

Leave a Reply