Persoonlijke effectiviteit

Persoonlijke effectiviteit (of beter …. ineffectiviteit)

Het is nu een jaar of acht geleden. Op zich had ik een goede baan, ik werkte drie dagen per week bij een bank. Maar ik begon steeds meer op te zien tegen mijn werk.  Met mijn directe collega’s had ik een goed contact; we maakten veel plezier met elkaar en dat was wat me positief stimuleerde. Maar het werk op zich… daar haalde ik geen echt voldoening meer uit. En in mijn achterhoofd bleef aldoor de vraag: wat voeg ik aan de maatschappij toe met dit werk? Dingen moeten verkopen waar ik niet altijd achter stond, vond ik steeds zwaarder worden. Dit was nog voor de crisis in 2008. c

In die periode verongelukte een van mijn broers. Dat was een donkere, zware periode. Ik besefte steeds meer dat dingen die we gewoon vinden, opeens heel anders kunnen zijn. Dat ik mijn broer twee weken voor zijn dood nog had gesproken leek zo gewoon, totdat hij er niet meer was. Een paar jaar na het verlies van mijn vader kwam ik weer in een rouwperiode.

Intussen ging ik door met mijn werk bij de bank. De lol ging er steeds meer af. Er speelden reorganisaties, ontslagen, dreigen met ontslagen, veranderingen die elkaar steeds inhaalden en bij alles wat we deden, leken de klanten steeds minder belangrijk te worden. Dat stoorde me vreselijk. Uiteraard gaat het erom wat voor persoon heeft het voor het zeggen? Wie zit er op die stoel en wat voor beleid wordt er gemaakt? De menselijkheid vond ik toen al ver te zoeken.

Een kleine twee jaar na mijn broer zijn overlijden reed ik naar mijn werk en er gebeurde iets met me onderweg. Door het uitzicht dat ik op dat moment had (ik zag een situatie vergelijkbaar met die waar mijn broer mee bezig was toen hij verongelukte) en een bepaald lied op de radio, nl. One Word van Anouk, werd ik als het ware terug in de tijd geplaatst. De tranen rolden over mijn wangen en ik had geen idee wat er met me gebeurde. Ik ben gewoon doorgereden naar mijn werk,ik herkende mezelf niet meer. Dat was heel beangstigend kan ik je zeggen.

Op het werk aangekomen vluchtte ik snel het toilet in om tot mezelf te komen en me op te frissen. Er was die middag
_JAS4695weer een bijeenkomst over dat we anders moesten werken, de zoveelste keer en dat viel erg verkeerd bij mij. Ik had mezelf tijdens die bijeenkomsten niet meer in de hand en ben uiteindelijke met de ‘rook uit mijn oren’ naar huis gegaan, boos, verdrietig en huilend. En op dat moment ik besloot om er nóóit meer heen te gaan, zo emotioneel was ik.  Ik was aan het eind van mijn latijn. Ik was letterlijk opgebrand oftewel ik had een burn-out. Dat woord is toen nooit gevallen ook niet bij de psychologe waar ik via de bedrijfsarts naartoe werd verwezen.

Nadat ik twee weken thuis ben gebleven, begon ik weer op te knappen. De energie kwam weer wat terug en ik kreeg weer wat belangstelling voor mijn omgeving, Alsof ik onder water vandaan wilde komen. In mijn omgeving had ik alleen gezegd dat ik niet lekker was, buiten mijn man om wist niemand hoe ik er echt aan toe was. Ik ging na een paar weken weer aan het werk, eerst een paar uurtjes en bouwde dat rustig uit tot mijn volledige uren.

Maar wat was er nou allemaal met me aan de hand, ik wist het nog steeds niet. Hier moest ik meer van weten! Hoe kon mij dit overkomen? Ik was altijd zo sterk, was zo’n enorme doorzetter, een harde werker enzovoort.

Ik ben toen counseling en coaching gaan studeren en heb heel veel ontdekt over stress en burn-out. Dat de hiervoor genoemde eigenschappen me uiteindelijk juist op gingen breken leerde ik toen pas. Ik had niet naar de signalen geluisterd. Elk weekend had ik bijvoorbeeld hoofdpijn,  ik wist niet eens meer hoe het was om geen stijve nek te hebben. Maar in plaats echt op zoek te gaan naar de oorzaak, bleef ik symptomen bestrijden. Tot dus die dag het licht uitging.

Wat ik vooral heb geleerd is dat ik beter voor mezelf mocht gaan zorgen, ik moest meer nee gaan zeggen, bij veel van wat ik deed had ik het gevoel dat te moeten, ik heb geleerd het ‘heilige moeten’ vaarwel te zeggen. Me af te vragen: ‘wil ik dit? En voor wie doe ik dit?”. Het was confronterend om te ontdekken dat ik veel deed omdat ik dacht dat dat van mij werd verwacht.

Voor mij is het leven sindsdien nog veel meer een ontdekkingstocht geworden. Een reis van persoonlijke groei. Wat had ik veel hiervan al eerder willen weten! Dan had ik niet zo diep hoeven te gaan. De periode waarin ik somber en negatief was had dan veel korter kunnen zijn. Inmiddels heb ik er een boek geschreven ‘Stress en burn-out, de oorzaken en oplossingen om weer ontspannen en gelukkig te worden’.

Hoe fijn was het als ik geleerd had hoe ik mijn situatie en mijn leven positief had kunnen beïnvloeden? Zodat ik me niet steeds opgejaagd voelde, aldoor hoofdpijn had en vaak zo moe. Dat nee zeggen niet egoïstisch is maar juist een goede manier om bij jezelf te blijven, om datgene te doen waar je blij van wordt. Als daar toen een training voor was had ik die graag gevolgd. Ik heb er jaren over gedaan om dat allemaal uit te vinden. Achteraf zeg ik de burn-out is het beste dat me is overkomen hoewel ik die periode niet graag over zou doen.

Daarom hebben we de 5 daagse training Persoonlijke effectiviteit ontwikkeld, hierin word je je bewust van hoe je volledig in je eigen kracht kunt komen te staan. Hoe graag had ik zoiets toen gevolgd!
Tini

 
Comments

No comments yet.

Leave a Reply