Ja zeggen omdat je geen nee durft te zeggen

Ja zeggen omdat je geen nee durft te zeggen
Stel je bent uitgenodigd voor een feestje. Maar je hebt totaal geen zin. Dat kan iedereen wel eens gebeuren Voor je fatsoen voel je je verplicht om toch heen te gaan. Je ziet er tegenop en denkt ‘kon ik er maar onderuit’. Je gaat dus heen, weet er toch een leuke avond van te maken of op zijn minst de avond door te komen en denkt op weg naar huis ‘dit doe ik de volgende keer anders’.

Afzeggen
Veel mensen denken dat ze een excuus moeten hebben voordat ze nee zeggen of iets afzeggen (wat een uitgestelde nee is).  Hoe vaak ik zelf  ja heb gezegd, omdat ik eigenlijk geen nee durfde te zeggen.. ik kan ze niet op één hand tellen. Wel weet ik dat het me in het verleden veel energie heeft gekost. En als ik al eens nee zei, voelde ik me schuldig. Alsof ik de ander in de steek liet.

Dit speelde vooral in het zogenaamde ‘grijze gebied’ oftewel het twijfelgebied. Gedachten als : ’als ik er eenmaal ben, heb ik het wel naar mijn zin’, ‘ze vindt het zo leuk als ik erbij ben’ of ‘ze komt ook altijd bij mij’  strijdden tegen deze gedachten: ‘ik zit liever een avondje thuis op de bank te relaxen’ of ‘ik ben te moe’ etc. Het was voor mij op die keuzemomenten dus niet duidelijk wat zwaarder woog; de voors of de tegens. Het kwam er eerlijk gezegd op neer dat mijn gevoel ‘nee’ zei en mijn verstand ‘ja maar..’ zei. En te vaak heb ik mijn verstand laten winnen. Dus de nee was meestal sterker maar hoe kon ik die ‘verkopen’?

Denkfout
Hier maakte ik een denkfout. Want ik had de overtuiging dat ik een ander zou teleurstellen en die zou mij dan niet zo aardig meer vinden. Ik trok ook de conclusie dat ik pas mag afzeggen als ik een goed excuus zou hebben om niet te gaan. Een avond relaxen voor de tv viel niet in de categorie ‘goede excuses’. Door deze overtuigingen heb ik het mezelf niet makkelijk gemaakt. Reëel zijn ze namelijk niet. Door deze gedachten plaatste ik mezelf in een soort centrum van het universum. Want denk hier eens over na: hoe kan het mijn schuld zijn als een ander teleurgesteld raakt? Ligt dat tenslotte niet aan diens eigen verwachtingen? Zie onze blog van vorige keer. Waarom zou ik me daar verantwoordelijk voor moeten voelen? Dit klinkt wellicht vreemd maar lees eens het boek van Don Miguel Ruiz – De vier inzichten. Dan begrijp je dat elke handeling van een persoon voortkomt uit diens eigen overtuigingen. 2016-02-10 11.29.07-2

Ik zal dit uitleggen. Bijvoorbeeld als iemands kleding jou opvalt, hetzij dat je het erg mooi vindt of dat je het lelijk vindt, heeft dat te maken met jouw smaak, Het kan zijn dat je zelf een dergelijk kledingstuk ook net hebt gekocht en het dus mooi vindt of dat je juist had besloten dat je een dergelijk lelijk kledingstuk nooit zou dragen. Als je de ander complimenteert met zijn/haar mooie kleding zegt dat dus vooral iets over jóuw smaak. En natuurlijk is het fijn om een compliment te krijgen maar kritiek niet en ook kritiek komt voort uit de smaak of de overtuigingen van degene die het geeft. Dus kritiek of een compliment is iets wat een ander in zijn hoofd heeft over jou, en dat kan positief of negatief zijn maar het gaat dus het meest over die persoon zelf.

Met andere woorden: kies je woorden zorgvuldig maar voel je niet over-verantwoordelijk voor de uitwerking die het op de ander heeft.  Eerlijkheid wordt gewaardeerd en het is dus niet nodig om bang te zijn de waarheid over te brengen. Als het leidt tot teleurstelling is dat meer het proces of probleem van de ander dan van jou. Als je stopt met nadenken voor een ander (NIVEA = Niet Invullen Voor Een Ander) kun je je met je eigen zaken bezig houden. Want als jij je voortdurend met de zaken van de ander bezighoudt… wie houdt zich dan met jouw zaken bezig?
Tini