Hoe is het met jou?

Hoe gaat het met jou?

Een zin die je vast regelmatig hoort of zelf uitspreekt. Een zin die meer beleefdheid is geworden dan dat het echte interesse is. In meeste gevallen dan, voor geval jij de uitzondering bent.

Tevens een zin waarop bijna iedereen antwoord geeft dat het wel oké gaat, prima gaat, goed gaat of zijn gangetje . Herkenbaar?

Het is dan misschien  ook raar om in de supermarkt of buiten op straat waar je elkaar treft en de ander jou die vraag stelt volledig uit te wijden over hoe het er eigenlijk voor staat. Laten we eerlijk zijn… ieder huisje heeft immers zijn kruisje? Wat ik in al de jaren als mens maar ook als therapeut heb geleerd is dat er bijna altijd wel iets is wat beter, leuker of mooier mag zijn dan dat het is. Dat het leven niet bestaat uit rozengeur en maneschijn.

business-graphics PIT4.pgDaar praten we alleen weinig over en vertellen we al helemaal niet als antwoord op een  vraag hoe het gaat. Soms, heel soms vertel ik het wel. Dat het even niet lekker gaat en de reden waarom niet. Er wordt dan geluisterd maar zeker niet altijd… jammer dat je dan ook wel eens de persoon in kwestie ziet kijken om zich heen alsof deze wilt vluchten omdat hij of zij eigenlijk geen tijd heeft. Waar is de oprechte interesse gebleven in elkaar ? Maar ook vooral: waarom doen mensen naar buiten toe of altijd alles maar mooi en leuk is in hun leven ?

Is echt niet iets van de laatste tijd hoor. In mijn jeugd hadden mijn ouders met enige regelmaat echt knallende ruzie dat mijn moeder met deuren zo hard sloeg dat ik dacht dat de ruit eruit zou vliegen. Er werd ons naderhand op het hart gedrukt dat we dat binnen het gezin moesten houden… ook toen mijn vader ziek werd mocht de vuile  was niet buiten gehangen worden, zo werd gezegd.

Nu ruim 30 jaar later is het nog steeds niet anders. Kijk maar op sociale media. De mooie foto’s van vakanties, feestdagen met gezellige familie kiekjes, mooi aangeklede tafels en lachende mensen, gezellige uitjes waar iedereen lacht zie je aan de lopende band voorbij komen. Dat er achter die kiekjes ook leed schuilt zou niemand vermoeden… toch is dat er ook. Misschien niet overal maar er is meer leed dan meesten van ons vermoeden. Het stille leed…

Persoonlijk denk ik dat er minder leed zou zijn als we wat vaker tijd namen om oprecht te luisteren en er voor de ander te zijn, maar dan moet je ook open durven te vertellen dat het niet zo lekker gaat… vraag is maar of je dat durft. Het lijkt alsof mensen bang zijn dat het tegen je wordt gebruikt. Eerlijk gezegd zie ik juist een sterk persoon voor me als deze durft te zeggen dat het even niet goed gaat. Dat hij of zij hulp nodig heeft al is het maar een luisterend oor. Dat is geen zwakte maar juist sterk.

Wil je helpen om de wereld om je heen wat mooier te maken? Vraag dan eens aan de persoon die je tegen komt: “Hoe voel jij je?” in plaats van de vraag hoe het gaat. Je zult merken dat je hele andere antwoorden krijgt dan op de geijkte vraag. Zorg wel dat je ook tijd hebt om te luisteren naar het antwoord of maak tijd.

Hoe je oprecht luistert kun je teruglezen in onze eerdere blog over luistervaardigheid.

 
Comments

No comments yet.

Leave a Reply