Een goede leidinggevende is cruciaal voor werkplezier

Een goede leidinggevende is cruciaal voor werkplezier

Teamleider zijn… dat werd mijn droom. Leiding geven, er voor de mensen zijn. Ze helpen en het team zelfsturend maken. Dat leek mij wel wat. Een droom die werkelijkheid werd. Ik kreeg de functie. Eigenlijk niets wetende van leiding geven startte ik aan mijn  nieuwe functie. Op een grote afdeling met nog drie andere teamleiders ieder zijn eigen team aansturend. Boven ons stond onze afdelingshoofd. Het was een pittige vrouw en door haar was ik aangenomen. Ik voelde me door haar begrepen, gewaardeerd en gehoord. Het ging een half jaar lekker, ik vond steeds meer mijn draai en de medewerkers leerden steeds beter mij in de nieuwe functie kennen.

Na een half jaar kondigde onze leidinggevende aan dat het voor haar tijd werd om iets anders te gaan doen. Ze bleef binnen de organisatie maar ging naar andere locatie. We zouden haar niet meer zien. Er kwam een vacature voor haar functie. Er kwamen sollicitanten en bij de laatste ronde werd ons gevraagd als teamleiders mee te beslissen over wie onze nieuwe leidinggevende mocht worden. Inspraak hebben is altijd fijn.

De beslissing was vrij snel unaniem. De nieuwe afdelingshoofd was een feit.  De keuze was gevallen op een man. Na enige tijd namen we afscheid van onze leidinggevende en verwelkomden we onze nieuwe ‘chef’.

Mijn totale werk situatie veranderde met de komst van de nieuwe afdelingshoofd. Ik voelde me ineens niet meer gehoord, begrepen of wat dan ook door mijn nieuwe ‘baas’. Hij luisterde niet naar me en als ik suggesties gaf waarom ik dacht dat iets ondoenlijk was voor de medewerkers om uit te voeren met goede onderbouwing dan was zijn enige steeds herhalende antwoord: “Beslissing van hogere hand, mijn handen zijn gebonden”.  Altijd zei hij dit met een houding die boekdelen sprak: hij leunde achterover en zijn handen gingen in de lucht achter zijn hoofd bij elkaar. “Wat nou, mijn handen zijn gebonden!!!??? Je kunt toch bij jouw leidinggevende aangeven dat dit de argumenten zijn om de beslissing te herzien? Dat wat zij bedacht hebben teveel geld gaat kosten? Dat wat zij beslist hebben teveel tijd gaat kosten?” Niets nam hij mee… het leek wel een doorgeef luik. Iedere dag kwam ik scheldend en tierend thuis. Elke dag zo boos, teleurgesteld en verdrietig…  Mijn  werkplezier was in zijn geheel verdwenen. Ik bleef, vechtend voor mijn medewerkers. Ook de andere teamleiders hadden moeite met de manier van leidinggeven zoals onze afdelingshoofd dat deed.

De welbekende druppel was voor mij toen er een accountant van buitenaf bij ons kwam werken tijdelijk. Hij had mijn medewerkers nodig maar schold ze uit, bedreigde ze en er gebeurden nog meer rare zaken. Ik stapte met het verhaal van twee van mijn medewerkers het kantoor binnen van mijn leidinggevende. Hij hoorde het verhaal aan, riep de externe accountant erbij en ik mocht nogmaals mijn verhaal doen. Die begon me uit te schelden en te vragen waar ik die onzin vandaan had, dat ik niet goed bij mijn hoofd was en nog meer van dat soort zaken. Mijn leidinggevende hield stijf zijn mond. Hij had het gesprek in goede banen kunnen leiden maar koos ervoor mij uit te laten schelden. Dat kon ik nog handelen. Mijn medewerkers werden op verzoek erbij gehaald en die deden nogmaals hun verhaal. Ditmaal tegen de accountant die vervolgens hen en mij wederom uit ging schelden. We spoorden niet, alles was gelogen, enzovoort. Wederom zat mijn leidinggevende erbij zonder ook maar iets te zeggen… zonder ook maar iets te doen. Toen knapte er iets bij me. Nadat iedereen weer weg was heb ik mijn zegje gedaan: “als dit de manier is waarop jij leiding geeft dan dien ik acuut mijn ontslag in.” Ik moest er van hem maar even over nadenken want zo vlak voor mijn vakantie was zo’n beslissing niet handig vond hij.

Dus ik ben op vakantie gegaan maar mijn gevoel wat ik had bleef onveranderd. Ik kwam terug net voor de kerst en tussen kerst en oud en nieuw mocht ik werken. Mijn leidinggevende was vrij en ik heb op dat moment mijn ontslagbrief ingediend. Hij had alles voor mij verziekt. Met 6 jaar had ik met plezier gewerkt bij dit bedrijf en binnen een half jaar was ik van een vrolijke vrouw over gegaan in een negatief ingesteld persoon die niets goeds meer zag aan het bedrijf. Een half jaar lang spanning door een leidinggevende zonder begrip, waardering, ruggengraat of inlevingsvermogen deden bij mij de deur dicht. Ik had vrije dagen die ik nog opnam. In die vrije dagen ging ik zoveel mogelijk uitzendbureaus af om me in te laten schrijven. Bij de derde werd gezegd: “Ik ga even kijken want ik denk dat ik direct wel een baan voor je heb. Jij hebt zoveel ervaring”. Ik voelde paniek schieten door mijn lichaam. “Nu al??? Wil nog helemaal niet werken.” Op dat moment besefte ik pas goed dat mijn vorige baan er goed ingehakt had. Maar ik moest toch werk hebben en zij hadden een leuke functie voor mij.

Zo ging ik een week later aan de slag in een ziekenhuis als project assistente. Parttime en alleen op een kamer. Af en toe kwam de projectleider en zag ik andere teamleden. Het was rustige functie voor me maar dat was ook precies wat ik nodig had op dat moment. Pas na maand of 8 merkte ik dat mijn energie weer terug begon te komen… had ik dan een burn-out gehad? Zat ik er tegen aan? Ik had het in ieder geval niet als zodanig herkend en misschien wel net op tijd mijn ontslag ingediend.

Een leidinggevende is zo belangrijk voor de medewerkers… dat moet meer beseft worden. Een medewerker (en ik was dat als teamleider onder een afdelingshoofd net zo goed) wil gehoord worden, wil gevoel hebben dat er geluisterd wordt, dat de leidinggevende hem steunt en er voor hem of haar is als het nodig is. Vertel eens… hoe doe jij het als leidinggevende? Evalueer op zijn tijd jouw eigen functioneren, durf te vragen aan je medewerkers wat jouw verbeterpunten zijn! Mijn  leidinggevende had geen inzicht in zijn gedrag vermoed ik. Ik hoorde dat hij na mijn vertrek drie maanden later is ontslagen… Voor mij te laat maar gelukkig voor mijn collega’s en voor de medewerkers. Zulke leidinggevende nemen al het werkplezier weg!

Leiderschap